The King

Eugene Jarecki'nin Elvis Presley, düşüşteki Amerika, Trump'ın yükselişi, 20. ve 21. yüzyıl kültürü, emperyalizm (askeri, ekonomik ve kültürel) ve şöhretin doğası (birkaç isim vermek gerekirse) hakkında aşırı dolu, meditatif ve zaman zaman çok garip bir belgesel olan "Kral "ı gibisi yok. "Kral" o kadar geniş ki, sık sık bağlantı kurmakta zorlanıyor ama filmin biçimi -karmaşık bir kesişen montaj, görüntü ve klip bombardımanı- tıpkı Elvis Presley'nin 1963 model Rolls-Royce Phantom V'sinin Jarecki tarafından ülke ülke dolaştırılması gibi (gerçi bir noktada Ashton Kutcher direksiyona geçiyor, çünkü bu öyle bir film) filmin ilerlemesini sağlıyor. Jarecki, ara sıra meydana gelen arızaları gidermek için bir yol ekibini de peşine takarak, Presley'nin hayatının izini sürüyor ve Memphis, Manhattan ya da Nashville sokaklarında pırıl pırıl devasa arabasıyla dolaşıyor. Film, Presley'in ordudaki görevi sırasında görev yaptığı kasabayı ziyaret etmek için Almanya'nın Bad Nauheim kentine kadar gider. 1991 yılında rock eleştirmeni Greil Marcus, Dead Elvis (Ölü Elvis) adlı bir kitap yazdı: A Chronicle of a Cultural Obsession adlı kitabında Elvis'in ölümünün (hayatından daha çok) Amerikan kültürü üzerindeki etkisini ele aldı. Marcus, fandomun en çılgın köşelerini araştırıyor; övgülerden (alaycı ve övgü dolu), karikatürlerden, magazin dergilerinden ve Graceland'deki "Elvis Haftası" ritüelinden büyüleniyor. Neredeyse 30 yıl sonra çekilen "Kral", süregelen bu "kültürel saplantının" bir sonraki aşaması olarak görülebilir.