Frankenstein

elizabeth çok derin ve empatik bir karakterdi. bunu victor’la masada savaş hakkında fikirlerini belirtirken de anlamıştım ama daha sonra yaratığa karşı olan tavırları tamamen doğruladı. zaten karakter genelde insanların tiksindiği böceklere hayranlık duyan biriydi. ezberlere ve bilinenlere zıt. hayatı sorgulayan, akıllı ve şefkatli bir kızdı. yaratığın da duyguları olduğunu gözlerine bakar bakmaz anladı. zekasının gelişmediğine inanan viktor’a karşı gözlerindeki acıyı sundu. bence bir kadının içindeki şefkati sonuna kadar gösteren bir karakterdi. viktor ise ölümsüz ve akıllı bir hayat yaratmakla yetinmedi ve onu canavar olmakla itham etti. bu anlaşılabilir çünkü viktor delilik ve dahilik sınırları içerisinde gezen analitik bir insandı ve yaratığa bir müddet sonra tahammülü kalmadı. ondan beklentileri çok fazlaydı. ama beni en çok etkileyen elizabeth’in viktor’a verdiği cevaptı. hem yaratığın hem elizabeth’in hem de viktor’un tüm karakterini ortaya döken o diyalog. (- viktor’dan başka bir şey söyleyemiyor. + belki de en değer verdiği şey olduğundandır.) başkası ne hissetti izlerken bilmiyorum ama ben çok beğendim. duygular güzel işlenmişti. elizabeth gibi bir karakterin olması filmi daha da güzel yapmış. keşke ölmeseydi ve yaratığın yanında olup ona bir şeyler öğretebilseydi. bilinçli bir canlı yaratmak, hele de kendi yaratıcısının bile iğrendiği bir canlı olmak nasıl hissettirir sonuna kadar gösterdi. yaratık viktor’dan daha duygusaldı. yaşlı adamla kulübede yaşarken ve oradaki insanların hayatını kolaylaştırıken de ne kadar uyumlu olabileceğini gösterdi. eş arayışında olmasının bile tek sebebi kendini ait hissedecek birinin olmasıydı. eğer elizabeth ölmeseydi sonunda kendini ait hissettiği bir yer olacaktı. ben çok beğendim filmi. görsel olarak da çok etkileyiciydi.